Ini cerita benar. Cerita benar seorang penulis yg berjaya. Begini kisahnya...

Entah apa yg selalu bermain pada fikiran ayah. Apabila saya ingin pulang kembali ke kota,dia kerap minta duit seakan-akan mendesak.

" Ada duit? Minta ayah sikit..."

Saya masih ingat waktu itu kehidupan saya terlalu sukar. Untuk mendapat seratus ringgit di dalam poket pada satu-satu masa pun payah. Kalau balik kampung selalunya duit yg ada hanya cukup-cukup tambang. Mujur,isteri dan anak-anak saya sudah pun faham. Alhamdulilah mereka 'sporting' dan tidak banyak meragam.

" Emak, ayah asyik minta duit. Bukan tak mahu bagi,tapi saya memang tak ada duit," bisik saya pada emak.

Emak seperti biasa,berwajah selamba. Sukar ditebak reaksinya.

" Bagilah beberapa yg ada." cadang mak pendek.

" Takkan 5 ringgit?"

Emak mengangguk.

Saya rasa bersalah untuk memberi ayah wang sebanyak itu. Apalah yg boleh dibeli dengan wang 5 ringgit.. Tapi kerana tidak mahu hampakan harapan ayah dan ikutkan cadangan emak,saya gagahi juga memberinya.

Ayah selalu tersenyum menerima pemberian saya. Tetapi yg mengejutkan ialah apabila kami sekeluarga berada di perut bas dlm perjalanan pulang ke kota. Di kocek anak saya sudah terselit wang sepuluh ringgit. Siapa lagi yg memberi kalau bukan ayah? 10 tolak 5, saya masih 'untung' 5 ringgit. Geli hati mengenangnya.

Begitulah selalunya tahun demi tahun. Apabila kami pulang ziarah ke kampung, saya akan memberi wang permintaan ayah. Kekadang terlupa, tetapi ayah selalu mengingatkan. Akhirnya, saya memang sediakan peruntukan khas utk diberi kepada ayah setiap kali pulang kampung. Kedudukan ekonomi saya yg masih goyah kekadang hanya mengizinkan wang 2 ringgit utk diberikan kepada ayah. Ironinya,ayah tetap dengan permintaannya dan tetap senyum apabila menerima. Tidak kira berapa jumlahnya. Emak terus-terusan selamba. Saya masih sukar menandingi ketajaman rasa seorang isteri (emak) dalam memahami hati suaminya (ayah).

Begitu pun,setiap kali dalam perjalanan pulang, kocek anak saya akan jadi sasaran. Kekadang itulah duit pelengkap membeli tiket pulang. Ayah akan setia memasukkan duit yg melebihi jumlah yg saya berikan kepadanya. Saya tidak mengambil masa yg lama utk memahami apa maksud tersirat di sebalik perlakuan ayah itu. Dia meminta wang pada saya bukan kerana 'tidak ada' , tetapi ada sesuatu yg lebih besar ingin dicapainya atau disampaikannya.

Namun secara bertahap-tahap,buku penulisan saya semakin mendapat sambutan. Bukan itu sahaja, perniagaan yg saya mulakan secara kecil-kecilan semakin membesar. Kalau dulu kami pulang ke kampung dengan bas, tetapi selepas beberapa tahun saya pulang dgn kereta milik sendiri. Saya masih ingat komen ayah ketika saya sekeluarga mula pulang dengan kereta kecil Kancil milik kami sendiri.

" Nanti besarlah kereta kamu ni..." ujar ayah senyum.

Apa pun, saya tetap memenuhi permintaan ayah setiap kali hendak pulang. Wang saya hulurkan kepadanya. Dan ayah juga konsisten dgn sikapnya, ada sahaja wang yang diselitkan dalam kocek anak saya.

" Eh, tak payahlah ayah..." Sekarang saya mula berani bersuara. Ekonomi keluarga dah agak stabil. Malu rasanya mengambil duit ayah walaupun dengan perantaraan pemberian datuk kepada cucunya. Saya tahu dan sedar, hakikatnya ayah hendak memberi kepada saya sejak dulu. Tetapi sengaja dia tidak ingin saya merasa segan, duit diberi melalui anak.

" Kenapa,dah kaya?" usik ayah. Hendak tak hendak, duit di kocek anak tetap diselitkannya. Cuma sekarang bezanya,duit itu tidak lagi 'dikebas' oleh saya. Dan dalam hati, saya mula berasa senang kerana jumlah yg saya berikan kepada ayah, kini sudah melebihi apa yg mampu diselitkan ke kocek anak saya. Tidak semacam dulu lagi, duit pemberian ayah kepada anak saya sentiasa melebihi duit pemberian saya kepadanya.

Masin sungguh mulut ayah. Tidak sampai 3 tahun, kami bertukar kereta. Di samping menulis, saya menjadi penerbit. Perniagaan semakin rancak. Oleh sebab bilangan anak bertambah dan keperluan kerja yg meningkat saya sudah membeli sebuah MPV untuk kegunaan jarak jauh dan sebuah lagi kereta untuk kegunaan harian. Anak-anak mula menjejak menara gading. Kehidupan semakin laju dan aktiviti semakin rancak. Namun bagaimana sibuk sekalipun saya tetap pulang menziarahi ayah dan ibu. Anehnya, ayah tetap memberi kepada anak saya walaupun kini saya telah dikenali sebagai korporat yg berjaya.

Rupa-rupanya, ayah memberi bukan kerana kekurangan atau kelebihan kami, tetapi dia memberi kerana Allah. Mencontohi ALLAH al-Wahhab itu!

MASA : 9pg sampai ptg diaorg jalan.(takda masa khusus utk bersurai.hoho~~)

TARIKH : 19 jun 2010

TEMPAT : RFC (radix fried chicken) sungai petani.

MEREKA YG TERLIBAT : bekas student SMAPG tahun 2001 - 2005

reunion ni dah buat seminggu yg lepas..

tapi oleh kerana sy takda sekeping pon gambar masa reunion nih,so sy terpaksala simpan dulu utk terbitkan entri pasal reunion nih.

nak tahu kenapa sy tak snap gmbar masa reunion tu?

sbb sy malu nk snap guna hanset bila tgk suma kengkawan kuarkan kamera digital utk snap gmbar.

sy mmg seorg yg pemalu..betoiii.tak tipu.huhu.(~__~)

sy ada kamera sebenarnya..

tapi tu lah,sengal sgt.

kamera bawak balik,tapi charger tinggal kat rmh sewa di alor setar.

tak ka sengal namanya?huhu.

kamera tu blh berfungsi pada awal cuti ja.

then,bila batery dh 'kong' apa maknanya?

kena simpan dlm almari jala.

takda pekdah langsung.hoho~~

kan sy dh marah diri sendiri..huhu (T__T)

mujurla ada kawan yg baik hati..

ustazah mariah yg sudi hantar gambar2 ni melalui emel.

terima kasih byk kpd mariah.

kalian blh gak melawat blog sahabat sy tuh.

klik kt nama dia ya..

ok,sekian saja utk hari ini..

salam..

(^__^)

siang tadi sblm hantar adik masuk U kitaorg sempat singgah 1 kedai makan utk minum-minum.

minum ja sbb udah mkn..

kitaorg suma order air kelapa ja.

kelapa muda yg ditebuk atasnya.

kedai tu biasa2 ja..warung rasanya.

tak ada dekorasi yg menarik pon.

tp ada sesuatu yg menarik perhatian kami saat menapak di situ.

terdapat 1 pantun yg diletakkan di bahagian dinding kedai.

nak tahu??

jom baca bawah ni...

MASA : 10am - 5pm

HARI : sabtu

MEREKA YG TERLIBAT : bekas student YK (yayasan khairiah) yg skrg menuntut kt UNISEL.

sgt seronok meng'upload' gambar time internet laju.hoho~~

ha..apa cerita nih? pepagi dh bukak cita pasal cheese cake..

emm,sebenarnya ni cita semalam.tapi belum basi lagi ek..

semalam pas ambik mak kat ofis kitaorg g pasaraya.

adik sy la,sibuk nk beli barang2 nk masuk u nnt.

pastu,dh best shopping mak suh beli brg2 buat cheese cake.

mak kata kengkawan dia nak rasa cheese cake yg kitaorg buat..

haiii..mak ni pepandai ja kan?

dah takda topik ka apa..

dia bgtahu kt kawan dia,kitaorg bt cake hari2.

ada ka patut?

mmg tak la..

bunyi pon dh plastik sgt..

nk bt apa masak cake hari2?

bukan makan mcm nasi..hoho~~

kat atas ni,bukan cake yg sy buat ya..

ni yg sy nk cita ni..

emm,kitaorg habis shopping dlm pkl 8pm gak.

terkejar2 balik umah solat..

dlm pkl 9 sy start nk bt cake dh..

napa tgh2 malam gagah nk bt cake?

salah 1 sebabnya,mak nk bawak kt kawan2 dia kt ofis.

pastu sementara masih ada pembantu (adik sy) baik manfaatkan..(^__^)

so,kami 2 org pun menggodekla nk siapkan 2 bekas cake..

penuh komited la katakan..hoho~~

dh siap suma masukkan la dlm oven..

tunggula dgn penuh kesabaran.

sesekali jenguk tgk cake tu dh kembang ka,kecut ka..

dh tak masak lagi,sy pon relax2 kt hall sementara tggu cake.

tetiba rasa macam ada bau cake tu kuat semacam ja..

sy pon pegi tgk.

dh kembang semacam cake tu..

haiii..dh hangit separuh pon..huhu.

tgk2 oven pon dh sindrom.

rupanya,cermin oven dh pecah sikit..

panas sgt ka?huhu..

confius..

cake yg lagi 1,duduk bahagian atas.

nasib baik sempat masak..

bekas yg atas ok lagi.

tp bekas yg bawah,dh la hangus.tak berapa masak pulak tu.

emmm,oven dh spoil kitaorg punya cake.T__T

rasanya,dia dh tak larat dh tu..

dia nk suh beli oven baru..

emm,nmpaknya,boleh bg sikit ja kt kawan mak utk rasa.

dan bt seketika waktu,kerja2 mmbakar kek,kuih @ segala bagai terpaksa dihentikan kerana oven dh uzur..huhuhu.

sejuk mata memandang..

ni tiap kali buat cake,asyik hangit la.bantat la..

emmm..sabo jala..T___T

klu raya ni takda oven baru,jawabnya raya ni makan kuih tunjuk jala..

akhirnya terbuka jugak hati nk join kelab nie..

sebenarnya dulu bkn tak terbuka,tapi tak reti.huhu.

baca sekali tak faham.

hari ni,baca berkali-kali sampai faham.

tak susah pon sebenarnya.

terima kasih byk2 la pada En.Ben Ashaari yg buat program cmni.

kalian nk tau cmna program ni?

lebih kurang nk kenalkan blog kita pada blogger yg lainla.

tp bukan utk glamor ya..

En.Ben marah org yg gila glamor ni.hohoho~~~

so,kengkawan suma..

jom la join kelab blogger Ben Ashaari.

mudah-mudahan akan dpt banyak manfaat.

insya-ALLAH..