TARIKH : 3HB - 4HB ( 2 HARI 1 MALAM )

DESTINASI : PULAU PANGKOR

MEREKA YG TERLIBAT : GENG POS DAFTAR DGN FAMILY MASING2.

di jeti lumut..

dlm bot..

tiup belon..belon sapa paling besor.

wakil negara dlm acara isi air dlm botol..hoho~~

tgh bertanding,baldi pulak bocor..spoil btul..huhu.

sayu pulak nak cita pasal Rumah Titian Kasih ni..

semalam masa tgh sedap2 makan dekat restoran ngan mak,terpampang berita TV3 pasal penghuni Rumah Titian Kasih yg akan dihalau sekiranya tidak menyelesaikan bayaran rumah tersebut.

dalam masa beberapa jam mereka harus mencari penderma bagi menyelamatkan rumah itu.

sedih melihat penghuni yg serba kekurangan merayu minta rumah mereka diselamatkan.

sy dan mak berborak mengenai isu ini.

pada fikiran masing2 kalau dah masuk berita TV3 kemungkinan besar mereka dpt diselamatkan.

tapi tak sangka jadi sebaliknya.

hari ni diaorg dah kena halau..

cmnala nasib diaorang agaknya..

emm,sedih..sedih..T__T

kalaula sy ada duit,sy nak tolong diaorg ni.

tapi,masalahnya takda kalau kalau.

sebab mmg sah2 sy takda duit.

nak sara diri sendiri pon tak mampu,cmna nk tolong? huhu

agak2 kat mana la org kaya kt negara kita nie? emmm..

haa..tgk tajuk pon dh tahu sy ni tgh marah..

emm,bukan marah.tapi geram..

napa geram?

of course la sebab hanset sy nih.

meragam pulak dahhh.

napala sengal sgt.

ok.ok.

sy sabar k..

nak cita la ni..

nampak gambar hanset kat atas tu?

itula rupa bentuk henset sy yg dulu.

cantikkan? slide lagi tuh.

emm,disebalik kecantikannya sy ada simpan satu sejarah yg rasanya teramatla seksa kalau nak cita kat orang.T__T

sy pakai hanset nih tak sampai setahun pon.

dulu masa sy beli,harga dia lebih kurang rm650.

nak dijadikan cerita,sy pakai baru 4 bulan hanset dh meragam.

nak tahu camna dia meragam?

sy senaraikan satu demi satu kerosakan yg terjadi kat bawah ni :

ada jugak sy hantar pegi repair tapi tak berkesan langsung.

benda yg sama jugak jadi.

jadi,sy pon ambik keputusan nk trade in hanset nih,walaupun risiko utk keuntungan amatla mustahil..

sy ajak kawan2 sy kuar pekan rabu sblm start exam sem lepas.

tapi,malang nasib sy sebab kedai yg jual hanset sy nih dah tutup.

dalam hati jgn2 kedai ni dh menipu org..(tak baik buruk sangka..sila jgn tiru aksi ini)

oleh kerana kedai tu dah tutup,sy pegi kedai hanset yg lain.

kedai yg mmg dah selalu sgt kitaorg pegi.

kawan2 sy suka beli kat kedai tu.

pastu sy pon tunjuk la hanset sy yg dh tak berapa centre kat cina kedai tu.

bila dia cuba buka hanset sy,terus hanset tu mati.

adoiii..lagila malang.

nk tahu berapa harga hanset sy tu bila dah trade in?

sy dpt rm20 ja..

daripada rm650 sy beli dulu,skrg sy cuma dpt rm20 ja..

sedih gila...huhu.T__T

ok,kat atas ni rupa hanset sy yg baru..

sy tak beli yg slide dh. tapi camera dia pulak kena slide.

dah camera dia tersorok,terpaksala.

sy kalau boleh tak nak beli yg camni,sy nak yg seketul ja.

maksud sy,yg simple..takda yg menyorok.

hanset tu jelas dan nyata.(guna bahasa yg over la pulak.huhu)

tapi masalahnya,dah takda pilihan..

sy ambik jugak la.

harga?

emm,lebih kurang hanset lama.rm650 gak..

tapi sekarang kerisauan melanda diri.

hanset baru ni dah menunjukkan tanda2 seperti hanset lama.

dia dh mula inactive sim dan mati tetiba sejak semalam.

adoii..dugaan apakah ini?

jgnla jadi apa2 pada hanset baru sy ni..

tak sanggup dah nk tukar hanset bersilih ganti.

bukannya org kaya nk tukar hanset selalu..huhu.

pakai nokia 3310 lagi senang.

takda mati tetiba.

dan takda inactive sim..T__T

Ini cerita benar. Cerita benar seorang penulis yg berjaya. Begini kisahnya...

Entah apa yg selalu bermain pada fikiran ayah. Apabila saya ingin pulang kembali ke kota,dia kerap minta duit seakan-akan mendesak.

" Ada duit? Minta ayah sikit..."

Saya masih ingat waktu itu kehidupan saya terlalu sukar. Untuk mendapat seratus ringgit di dalam poket pada satu-satu masa pun payah. Kalau balik kampung selalunya duit yg ada hanya cukup-cukup tambang. Mujur,isteri dan anak-anak saya sudah pun faham. Alhamdulilah mereka 'sporting' dan tidak banyak meragam.

" Emak, ayah asyik minta duit. Bukan tak mahu bagi,tapi saya memang tak ada duit," bisik saya pada emak.

Emak seperti biasa,berwajah selamba. Sukar ditebak reaksinya.

" Bagilah beberapa yg ada." cadang mak pendek.

" Takkan 5 ringgit?"

Emak mengangguk.

Saya rasa bersalah untuk memberi ayah wang sebanyak itu. Apalah yg boleh dibeli dengan wang 5 ringgit.. Tapi kerana tidak mahu hampakan harapan ayah dan ikutkan cadangan emak,saya gagahi juga memberinya.

Ayah selalu tersenyum menerima pemberian saya. Tetapi yg mengejutkan ialah apabila kami sekeluarga berada di perut bas dlm perjalanan pulang ke kota. Di kocek anak saya sudah terselit wang sepuluh ringgit. Siapa lagi yg memberi kalau bukan ayah? 10 tolak 5, saya masih 'untung' 5 ringgit. Geli hati mengenangnya.

Begitulah selalunya tahun demi tahun. Apabila kami pulang ziarah ke kampung, saya akan memberi wang permintaan ayah. Kekadang terlupa, tetapi ayah selalu mengingatkan. Akhirnya, saya memang sediakan peruntukan khas utk diberi kepada ayah setiap kali pulang kampung. Kedudukan ekonomi saya yg masih goyah kekadang hanya mengizinkan wang 2 ringgit utk diberikan kepada ayah. Ironinya,ayah tetap dengan permintaannya dan tetap senyum apabila menerima. Tidak kira berapa jumlahnya. Emak terus-terusan selamba. Saya masih sukar menandingi ketajaman rasa seorang isteri (emak) dalam memahami hati suaminya (ayah).

Begitu pun,setiap kali dalam perjalanan pulang, kocek anak saya akan jadi sasaran. Kekadang itulah duit pelengkap membeli tiket pulang. Ayah akan setia memasukkan duit yg melebihi jumlah yg saya berikan kepadanya. Saya tidak mengambil masa yg lama utk memahami apa maksud tersirat di sebalik perlakuan ayah itu. Dia meminta wang pada saya bukan kerana 'tidak ada' , tetapi ada sesuatu yg lebih besar ingin dicapainya atau disampaikannya.

Namun secara bertahap-tahap,buku penulisan saya semakin mendapat sambutan. Bukan itu sahaja, perniagaan yg saya mulakan secara kecil-kecilan semakin membesar. Kalau dulu kami pulang ke kampung dengan bas, tetapi selepas beberapa tahun saya pulang dgn kereta milik sendiri. Saya masih ingat komen ayah ketika saya sekeluarga mula pulang dengan kereta kecil Kancil milik kami sendiri.

" Nanti besarlah kereta kamu ni..." ujar ayah senyum.

Apa pun, saya tetap memenuhi permintaan ayah setiap kali hendak pulang. Wang saya hulurkan kepadanya. Dan ayah juga konsisten dgn sikapnya, ada sahaja wang yang diselitkan dalam kocek anak saya.

" Eh, tak payahlah ayah..." Sekarang saya mula berani bersuara. Ekonomi keluarga dah agak stabil. Malu rasanya mengambil duit ayah walaupun dengan perantaraan pemberian datuk kepada cucunya. Saya tahu dan sedar, hakikatnya ayah hendak memberi kepada saya sejak dulu. Tetapi sengaja dia tidak ingin saya merasa segan, duit diberi melalui anak.

" Kenapa,dah kaya?" usik ayah. Hendak tak hendak, duit di kocek anak tetap diselitkannya. Cuma sekarang bezanya,duit itu tidak lagi 'dikebas' oleh saya. Dan dalam hati, saya mula berasa senang kerana jumlah yg saya berikan kepada ayah, kini sudah melebihi apa yg mampu diselitkan ke kocek anak saya. Tidak semacam dulu lagi, duit pemberian ayah kepada anak saya sentiasa melebihi duit pemberian saya kepadanya.

Masin sungguh mulut ayah. Tidak sampai 3 tahun, kami bertukar kereta. Di samping menulis, saya menjadi penerbit. Perniagaan semakin rancak. Oleh sebab bilangan anak bertambah dan keperluan kerja yg meningkat saya sudah membeli sebuah MPV untuk kegunaan jarak jauh dan sebuah lagi kereta untuk kegunaan harian. Anak-anak mula menjejak menara gading. Kehidupan semakin laju dan aktiviti semakin rancak. Namun bagaimana sibuk sekalipun saya tetap pulang menziarahi ayah dan ibu. Anehnya, ayah tetap memberi kepada anak saya walaupun kini saya telah dikenali sebagai korporat yg berjaya.

Rupa-rupanya, ayah memberi bukan kerana kekurangan atau kelebihan kami, tetapi dia memberi kerana Allah. Mencontohi ALLAH al-Wahhab itu!

MASA : 9pg sampai ptg diaorg jalan.(takda masa khusus utk bersurai.hoho~~)

TARIKH : 19 jun 2010

TEMPAT : RFC (radix fried chicken) sungai petani.

MEREKA YG TERLIBAT : bekas student SMAPG tahun 2001 - 2005

reunion ni dah buat seminggu yg lepas..

tapi oleh kerana sy takda sekeping pon gambar masa reunion nih,so sy terpaksala simpan dulu utk terbitkan entri pasal reunion nih.

nak tahu kenapa sy tak snap gmbar masa reunion tu?

sbb sy malu nk snap guna hanset bila tgk suma kengkawan kuarkan kamera digital utk snap gmbar.

sy mmg seorg yg pemalu..betoiii.tak tipu.huhu.(~__~)

sy ada kamera sebenarnya..

tapi tu lah,sengal sgt.

kamera bawak balik,tapi charger tinggal kat rmh sewa di alor setar.

tak ka sengal namanya?huhu.

kamera tu blh berfungsi pada awal cuti ja.

then,bila batery dh 'kong' apa maknanya?

kena simpan dlm almari jala.

takda pekdah langsung.hoho~~

kan sy dh marah diri sendiri..huhu (T__T)

mujurla ada kawan yg baik hati..

ustazah mariah yg sudi hantar gambar2 ni melalui emel.

terima kasih byk kpd mariah.

kalian blh gak melawat blog sahabat sy tuh.

klik kt nama dia ya..

ok,sekian saja utk hari ini..

salam..

(^__^)

siang tadi sblm hantar adik masuk U kitaorg sempat singgah 1 kedai makan utk minum-minum.

minum ja sbb udah mkn..

kitaorg suma order air kelapa ja.

kelapa muda yg ditebuk atasnya.

kedai tu biasa2 ja..warung rasanya.

tak ada dekorasi yg menarik pon.

tp ada sesuatu yg menarik perhatian kami saat menapak di situ.

terdapat 1 pantun yg diletakkan di bahagian dinding kedai.

nak tahu??

jom baca bawah ni...

MASA : 10am - 5pm

HARI : sabtu

MEREKA YG TERLIBAT : bekas student YK (yayasan khairiah) yg skrg menuntut kt UNISEL.

sgt seronok meng'upload' gambar time internet laju.hoho~~